Ołomuniec (Olomouc) - historyczna stolica Moraw - należy do największych atrakcji w kraju, choć na pierwszy rzut oka wcale na to nie wygląda. Na przedmieściach (tak jak w innych miastach) dominują niezbyt sympatyczne blokowiska, a chaotyczna starówka sprawia wrażenie mocno zaniedbanej. Jednak ta mało zachęcająca otoczka kryje prawdziwe skarby Ołomuńca - porozrzucane po starym mieście liczne wspaniałe zabytki. Według legendy, Ołomuniec został założony przez Juliusza Cezara. Nie wiadomo, czy miasto było jednym z ośrodków Państwa Wielkomorawskiego, ale na pewno jego rola wzrosła w X w., po tym jak król Bolesław I przyłączył Morawy do Czech. W 1063 r. ustanowiono tu siedzibę biskupa. W 1187 r. miasto zostało stolicą Moraw i pełniło tę funkcję aż do początku szwedzkiej okupacji w 1641 r. W 1306 r. w pobliżu ołomunieckiej katedry został zamordowany w tajemniczych okolicznościach ostatni z Przemyślidów, młody Wacław III. W XVI w., dzięki współpracy katolików i luteran (duża mniejszość niemiecka), rozkwitło życie gospodarcze i kulturalne, a wiek XX to okres intensywnego uprzemysłowienia.

Spośród wielu ołomunieckich kościołów najbardziej efektowny jest katedra św. Wacława - brudnożółty gigant rozpierający się przy Václavskim náměstí (plac Wacława), na miejscu romańskiej konstrukcji z XII w. Świątynia wizualnie przypomina praską katedrę św. Wita i katedrę w Brnie - głównie dlatego że w XIX w. wszystkie trzy upiększano w stylu neogotyckim. Wtedy też ołomunieckiej katedrze dodano wysoką wieżę po wschodniej stronie. Ogrom budowli w całej okazałości najlepiej przedstawia się „od dołu”, spod murów miejskich (trzeba wrócić do ul. 1. máje i skręcić dwa razy w lewo). Surowe, skromne wnętrze wielkiego kościoła kontrastuje z jego wizerunkiem zewnętrznym. Tym niemniej, warto rzucić okiem na grobowiec Jana Sarkandra (tablica informacyjna po polsku), wejść do krypty (pn.-sb. 9.00-17.00, nd. 11.00-17.00), w której zgromadzono liturgiczne precjoza, oraz wsłuchać się w echa przeszłości - to w tej świątyni 17-letni Mozart skomponował szóstą symfonię F-dur.